Ευχαρίστως ένοχοι!

Κάποιοι συμπολίτες μας, με καλή διάθεση, σχολιάζουν στο blog μας δίνοντας έμφαση στο γεγονός ότι αν δεν γίνει το mall δεν θα γίνει πάρκο, ότι έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε Mall και χαβούζα, ότι η μόνη περίπτωση να γίνει πράσινο είναι να συνδυαστεί με το κέρδος.

Οι απόψεις αυτές είναι δυστυχώς κατανοητές σε μια χώρα όπου το πράσινο θεωρείται περιττή πολυτέλεια. Σε μια χώρα που οι κυβερνήσεις μας έχουν εθίσει στο να διαλέγουμε το μικρότερο κακό, να το βουλώνουμε στην παρανομία των ισχυρών και ακόμα καλύτερα να κάνουμε και εμείς οι ίδιοι τις μικρές μας παρανομίες για να νιώθουμε συνένοχοι και να μη μιλάμε.

Λυπούμαστε που θα στεναχωρήσουμε τους φίλους που σχολίασαν στο blog μας αλλά η στάση που προτείνουν είναι στάση δουλική. Στάση ήττας. Αν μεταφέρουμε αυτή τη στάση σε κάθε ιστορική στιγμή που άλλαξε αυτή τη χώρα τότε θα ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές.

Αλλά πολύ περισσότερο με μια τέτοια λογική, δεν θα χάναμε απλά την πιθανότητα να δούμε πάρκο στον Ελαιώνα. Αυτό είναι το λιγότερο. Μπροστά σε μια οικολογική κρίση που απειλεί σήμερα όλο τον πλανήτη, λογικές ήττας είναι λογικές αυτοκτονικές. Για εμάς και για τις επόμενες γενιές.  Δεν μας πείθουν επιχειρήματα του μικρότερου κακού, γιατί δεν υπάρχουν πια τα περιθώρια. Γιατί με αυτά τα επιχειρήματα ζούμε στην χειρότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Όποιους αυτό δεν τους πειράζει, δικαίωμα τους. Όμως είναι άλλο αυτό και άλλο να ενοχλούνται γιατί κάποιοι άλλοι δεν βολεύονται στην ηττοπάθεια.

Αυτό το τσιμεντένιο χαλί είναι προϊόν του “ρεαλισμού”

Η πόλη μας χρειάζεται πράσινο. Και αυτό δεν είναι ούτε «ψαγμένη» άποψη, ούτε επαναστατική. Είναι κοινή λογική. Η οποία δυστυχώς στις μέρες μας αντιμετωπίζεται ως ακρότητα! Ως “μαξιμαλιστικός δογματισμός” όπως πολύ εύστοχα μας περιγράφει ο κύριος Ροβέρτος. Ενώ το περισσότερο τσιμέντο αντιμετωπίζεται ως «ρεαλισμός»!

Αν είναι έγκλημα ότι αντιστεκόμαστε στην περαιτέρω περιβαλλοντική υποβάθμιση της πόλης μας και ονειρευόμαστε πάρκα, επιτρέψτε μας να δηλώσουμε ευχαρίστως ένοχοι.

Παναγιώτης